Hoe het glas halfvol wordt (na veel oefenen)

Herken je het dat als jij een witte passat koopt, dat je die ineens overal ziet rijden? Omdat je er nu op let. Nou, precies dit is het verhaal van het glas dat halfvol of halfleeg is!

Toen ik halverwege de twintig was, wist ik het allemaal niet meer. Ik had mijn studie afgerond, kon geen baan vinden (zoals velen met mij). Vond mijn tijdelijke baantje echt deprimerend. En toen vertelde iemand mij waarom ìk het eigenlijk niet meer zag zitten. Waarom ik zo negatief dacht.

Ik zag namelijk alleen maar negativiteit, omdat ik daar naar keek. Zoals een nieuwe eigenaar van een auto zijn eigen auto overal ziet rijden. Zoals iemand die gaat trouwen overal bruidsjurken ziet hangen. En zoals mensen die denken over kinderen die ook overal zien.

Gewoon een hersenfilter, omdat het anders te ingewikkeld wordt

Het is gewoon een filter van je hersenen, omdat je nu eenmaal niet alles kan zien. Niks geks, niks ingewikkelds en zeker stuurbaar! Oké, dat laatste zag ik nog niet zo snel gebeuren in de eerste instantie. Ik was eigenlijk mijn hele leven een vrij negatief persoon geweest en het zat in de genen, er was geen redden meer aan. Dacht ik toen.

Toch ging ik het proberen als ik het weer niet zag zitten. Ik keek niet naar moeilijkheden, maar naar kansen. Ik keek niet naar de irritante dingen in mensen, maar naar hun aandoenlijkheid. Ik keek naar mooie dingen. Niet naar de donkere wolken als het regende, maar naar de mooie natte bloemen die er nog mooier uitzagen na die regenbui.

Ik probeerde het. Jarenlang, elke dag opnieuw. Ik vond het zo leuk dat ik het bleef doen.

En ineens hoef je er niet eens meer moeite voor te doen

En ineens realiseerde ik me dat het helemaal niet moeilijk meer was. Hoewel ik me er in het begin echt toe moest zetten, veranderde dat en ging het vanzelf. Nu denk ik dat altijd wel positief ben geweest. Dat ik hoogstens een wat langdurige ‘puberteit’ heb gehad. En dat genen er zeker niks mee te maken hebben. Bijna alle negativiteit is weg.

Zo nu en dan heb ik een dip. Dan denk ik dat mijn hele wereld instort. Want ik ben een vrouw.

Maar dan weet ik dat het maar een dip is. Dat de wereld niet vergaat, ik best wel wat dingen goed kan en niet iedereen mij haat, maar dat het gewoon een hormoonding is ofzo. En dat het morgen weer over is.

En dat ik dan weer geniet van de geur van regen en de hoe mooi de bloemen er van worden 🙂

2 thoughts on “Hoe het glas halfvol wordt (na veel oefenen)”

Geef een reactie