Waarom je oude dagboeken weg moet gooien

dagboek schrijven
Afgelopen week werd mij pijnlijk duidelijk waarom je geen oude dagboeken zou moeten bewaren. Omdat je in dagboeken dingen soms wat overdrijft. En omdat ze gevonden zouden kunnen worden door je nabestaanden als jij plotseling overlijdt.

Zoals de oplettende lezer al weet ben ik bezig met het boek van Marie Kondo en ruim ik mijn huis op. Het is de bedoeling dat je het grote opruimen binnen drie maanden afkrijgt en die grens komt in zicht. Ik heb dan ook nog maar één taak: de zolder. Die ligt namelijk vol met persoonlijke spullen en herinneringen.

Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik vrij makkelijk weggooi. Kortgeleden kreeg ik een doos van jeugdspullen die mijn ouders van hun zolder hadden gehaald en die is bijna rechtstreeks in de papier- en prullenbak beland. Ik heb weinig jeugdsentiment en vind het verleden vooral iets dat is geweest. Uit een soort ‘plichtsgevoel’ houd ik mijn foto-albums en wat diploma’s en cijferlijsten, maar als ze per ongeluk vlam vatten ben ik ook niet ontroostbaar. Het interesseert me gewoon niet zo, mijn eigen herinneringen vind ik genoeg. En de herinneringen die ik kwijt ben, ben ik niet voor niks kwijt en die hoeven niet opgehaald te worden door ‘dingen’ uit het verleden.

Een schrift vol zelfmoordgedichten

Toch blijkt er nog best wel veel te liggen dat gewoon nooit is uitgezocht. Zo vond ik een soort ‘oud dagboek’. Of eigenlijk was het een schrift vol gedichten in een nogal ‘moeilijke levensfase’. Als ik niet beter zou weten zou ik denken dat ik ooit echt van plan ben geweest om zelfmoord te plegen. Dat suggereren althans mijn gedichten. Gelukkig is mijn herinnering wat helderder. Ik was 19, woonde kort op mezelf, was net gestopt met een studie en voelde me kut omdat ik niet wist wat ik nu moest studeren, rotbaantjes had en onzeker was. En toevallig had ik kort daarvoor een droom gehad dat ik doodging. Wat overigens super rustgevend was – in mijn droom. En dus overdreef ik mijn eigen situatie enorm – zoals 19-jarigen doen – en vond ik mezelf enorm zielig.

‘Ik moest er wel een beetje om glimlachen’

Ik moest er wel een beetje om glimlachen toen ik die gedichten weer terugvond, omdat ik mezelf ken en ik ook nu – 15 jaar later – nog graag dingen kan overdrijven. Maar – dacht ik – stel je nou voor dat ik bijvoorbeeld op mijn 22e was overleden? Dan hadden mijn ouders die gedichten vast gelezen. Dan waren ze ongelukkig geworden omdat ze dachten dat hun dochter ongelukkig was. En waarvoor? Voor wat puberale overdrijving. Als ik vorige week was overleden dan wisten ze wel dat ik inmiddels (op mijn 34e) behoorlijk gelukkig was geworden, maar dan bleef het toch altijd een smet op mijn leven. Terwijl ik nooit, echt nooit, serieus van plan ben geweest om een einde te maken aan mijn leven. En ik zelfs in die moeilijke levensfase ook nog heel veel plezier heb gehad. Die leuke herinneringen was ik nog steeds niet vergeten en die gedichten wel.

Daarom; ook al ben je niet bezig met Marie Kondo: lees nog één keer al je dagboeken en verbrand ze. Dagboeken zijn niks anders dan een soort gedramatiseerde romanversie van een gewoon, gelukkig leven.

>> Koop/bestel Opgeruimd – Marie Kondo
>> Meer artikelen over Marie Kondo

1 thought on “Waarom je oude dagboeken weg moet gooien”

  1. Ik heb ook nog een doos vol dagboeken en oude brieven en heb vaak op het punt gestaan om alles weg te gooien, maar ik ben echt bang dat ik er spijt van krijg. Ik heb een periode elke dag geschreven en er staan ook veel leuke en dierbare dingen in. Ook de dramatiek herken ik hoor en ik hoop oprecht dat niemand ooit die doos gaat openen als ik er niet meer ben. Toch te privé.

    Dankzij jouw artikel ga ik toch nadenken over wat ik precies wil houden en wat niet!

Geef een reactie