Waarom ik me geen ‘echte’ moeder voel

baby moederschap

Ik vind moeders fascinerend maar zie mezelf niet altijd heel erg zo. Althans, wel voor Anna, maar ik voel me niet echt thuis in de moederkloek.

Dat ik ben begonnen met Werkende Moeders komt niet zozeer omdat ik zelf een werkende moeder ben, maar omdat ik andere werkende moeders fascinerend vind. Sommigen hebben het werk en gezin vraagstuk echt tot in de puntjes geoptimaliseerd, terwijl andere moeders ploeteren om alle ballen omhoog te houden. Dat fascineert mij en ik hoop dat ze van elkaar iets kunnen leren via deze website.

Maar zelf zie ik mezelf dus niet als een doorsnee werkende moeder. Soms voel ik me niet eens een ‘echte’ moeder. Wie ik dan wél een echte moeder vind? Vrouwen die deze onderstaande kenmerken wel hebben.

Ik had geen diepgewortelde kinderwens

Mijn moeder wist als kind als dat ze een gezin wilde. Ik had dat helemaal niet, het leek me eigenlijk helemaal niks, ik had ook niks met kinderen. Bovendien vond de meeste vaders ook een beetje slapjanussen moet ik eerlijk zeggen, daar zag ik me echt geen kind mee krijgen. Nee, het moederschap was niks voor mij. Pas toen mijn neefje acht jaar geleden werd geboren begon het te kriebelen. Omdat ik zag hoe gelukkig mijn broer en schoonzus waren. Ik zag dat wel gebeuren met mijn Lief. Want inmiddels had ik namelijk een man gevonden die wél een hele leuke vader zou kunnen worden. Een man die alleen zelf geen enkele ambitie had om vader te worden. En dat accepteerde ik. Zó graag wilde ik het ook niet en we hadden het ook goed samen. Totdat het bij hem ineens ook ging kriebelen en binnen no-time was Anna onderweg.

Ik heb één kind

Ik las laatst ergens de quote: “Eén kind is geen gezin”. En hoewel dat natuurlijk onzin is, snap ik wel waar het vandaan komt. Eén kind is namelijk echt heel anders dan twee of meer. Denk ik. Met één kind ben je binnen no-time weer ‘mobiel’ en ben je niet jaren uit de running. Je kunt je leven na een paar jaren behoorlijk voortzetten zoals het was, omdat je je kind overal mee naartoe kan nemen. Ook is je huishouden veel ‘volwassener’. Waar ouders van twee of meer kinderen zich aanpassen aan de kinderen, past een enig kind zich aan aan de volwassenen.

Ik heb geen autoriteit

Ik ben geen overheersende factor binnen het gezin. Waar veel andere moeders de spil van het gezin zijn en ‘huismanager’ heb ik dat gevoel totaal niet. Ik sta ook altijd open voor kritiek, zowel van man als kind en ik denk dat wij alle drie ongeveer gelijkwaardig zijn. Ik heb ook beslist de broek niet aan in huis en die ambitie heb ik ook niet. Overigens ben ik voor Anna wel gewoon streng als het moet hoor, dus een soort natuurlijk autoriteit heb ik wel, maar dat zet ik alleen maar in als dat nodig is.

Het gebeurt ook regelmatig dat ik stil val in discussies tussen moeders, omdat ik me veel ‘typische moederproblemen’ niks kan voorstellen omdat ik dus geen ‘echte’ moeder ben. Voor m’n gevoel.

Voel jij je wel een ‘echte’ moeder? Of ben je net zo’n buitenbeentje als ik?

5 thoughts on “Waarom ik me geen ‘echte’ moeder voel”

  1. Ja, ik herken me hier eerlijk gezegd wel in. Het enige dat bij mij anders was dat ik wel (opeens) een diepgewortelde kinderwens had, maar dan wel voor 1 kind. Ik wilde zo graag moeder worden en dat ben je nou eenmaal al met 1 kind. 😉

    En ja, je hebt een ander soort gezin met 1 kind. De dynamiek is anders, weet ik ook als enig kind zijnde. Maar niet per se slechter. Ook hier klaag ik wel eens dat ik geen autoriteit heb, zeker met de fase waar dochterlief nu in zit. 🙂

    Ik ben eigenlijk heel blij met ons niet standaard gezin en mezelf als ‘niet standaard moeder.’

  2. Ben ik een typische moeder? Geen idee. Ik ben thuisblijfmoeder, maar maakt mij dat meer een typische moeder?
    Het voelt als een hokje en ik ben niet zo van de hokjes. 😊 Ik doe mijn best, soms ook even niet, zorg dat hier alles zo goed mogelijk verloopt. En verder ben ik wie ik ben.

Geef een reactie