Waarom Floortje naar het einde van de wereld zo’n waanzinnig mooi programma is

Floortje naar het einde van de wereld maakt mijn wereld beter. Het laat je nadenken, inspireert en je krijgt zoveel bewondering voor die mensen.

Floortje naar het einde van de wereldIk kijk niet zo heel vaak tv en als ik tv (lees: netflix) kijk dan doe ik dat echt ter ontspanning. Er zijn weinig dingen op tv waar ik echt van leer, op een BBC-natuurdocumentaire op zijn tijd na. En dan er is Floortje naar het einde van de wereld, een categorie apart. Niet alleen wordt ik blij van het programma, ik word er bovendien blij van dat er zoveel mensen zijn die het ook mooi vinden.

Een reisprogramma maar dan anders

Ik hou van natuur, woestenij en dieren omdat het het leven relativeert. Als ik denk dat de wereld naar de kloten gaat, dan is het fijn om te weten dat er in Afrika nog gewoon dieren in het wild leven en dat er in de Amazone zelfs mensen wonen die nog nooit in contact zijn geweest met de buitenwereld. Het laat zien dat wij allemaal maar zo heel klein zijn in een hele grote wereld. Zo onbelangrijk en zo nietig. Ik irriteer me echter snel aan reisprogramma’s als zo’n presentatrice heel dédain op een strand cocktails zit te drinken en aan de kijker zit uit te leggen wat voor fantastisch leven ze heeft. Als ik dat wil weten, dan lees ik wel de boulevardbladen.

Floortje Dessing

Floortje is echter anders, Floortje vind haar eigen leven ook fantastisch, maar vooral vanwege de verhalen die ze mag vertellen. Die mensen vindt ze – en zijn – fantastisch. Het feit dat mensen precies doen waar ze zin in hebben, met alle gevolgen, nadelen, opofferingen en soms gezondheidsproblemen erbij, zoals ook Floortje. Want eigenlijk woont Floortje zelf ook behoorlijk aan het eind van de wereld. Vijf dagen reizen om bij haar te komen en ze is waarschijnlijk alweer ergens anders 😉

Elke keer als ik weer heb gekeken en er hartstochtelijk over vertel zie ik de angst in Lief’s ogen en zeg ik meteen: Nee, ik ga geen weeshuis beginnen, wordt geen ijsonderzoeker bij de eskimo’s en ga zeker niet op een onbewoond eiland in de Stille oceaan wonen. Maar je gaat er gewoon anders door kijken naar je eigen leven. Die mensen leggen precies bloot wat er soms aan schort in onze drukke samenlevingen. Dat we ons druk maken over dingen die niet belangrijk zijn. Dat we teveel op elkaar willen lijken en dat we eigenlijk heel weinig nodig hebben.

Die mensen leggen precies bloot wat er soms aan schort in onze drukke samenlevingen.

Overigens zet ik ook wel eens een aflevering uit. Sommige mensen zijn gewoon niet zo mijn type. Of nou ja, dat is één keer gebeurt. Verder zijn de mensen allemaal sympathiek en herkenbaar, hun reden om te gaan spreekt ook altijd wel aan. Misschien omdat we (lees: ik) allemaal wel eens dromen van een leven elders, een gepeld leven waarbij alleen de belangrijke dingen zijn overgebleven.

We dromen allemaal wel eens van een leven elders, een gepeld leven waarbij alleen de belangrijke dingen zijn overgebleven

De eerste aflevering die ik zag ging over een gezin dat met een boot in het ijs woonde bovenin Canada. In die tijd maakte ik me druk omdat Anna misschien te weinig mensen zou zien (ze ging toen nog niet naar de peuterspeelzaal). Dat ga je anders zien als je een super gelukkig gezin helemaal alleen op het ijs ziet wonen. Veel van onze onzekerheden komen voort uit het feit dat andere mensen het anders doen. Maar wat nou als er geen andere mensen (in de buurt) zijn?

Veel onzekerheden komen doordat andere
mensen het anders doen. Maar wat als
er geen andere mensen zijn?

En hoe fijn is het als je alleen contact hoeft te hebben met mensen die je leuk vindt? De mensen uit het programma laten zien wat je echt nodig hebt; een paar mensen die je het allerliefste hebt. De rest is leuk voor erbij, voor één keer per jaar, maar niet essentieel. Zoals bij een Amerikaans meisje dat in de Mongoolse toendra verliefd werd op een rendiernomade.

Ravi

screenshot-nepalVeel van die mensen die aan het einde van de wereld wonen, hebben alles afgepeld totdat alleen hetgeen dat ze het allerliefste hebben overblijft. Dat maakt aflevering van afgelopen woensdag zo indrukwekkend. Dat ging over de 28-jarige Maggie Doyne die met haar foundation BlinkNow in Nepal een weeshuis heeft opgezet en 51 kinderen onder haar hoede heeft. Daar had ze ook de ‘liefde van haar leven’ gevonden in de baby Ravi. Die ze meer dood dan levend had gevonden en die na een moeilijke reddingspoging een lief, gezond jongetje was geworden die tijdens de opnames de hele tijd op haar arm zat. Na de opnames overleed hij. Op de haar facebookpagina zijn hartverscheurende teksten te lezen, waar ik elke keer weer van moeten huilen, omdat ze door Floortje toch een beetje familie zijn geworden.

Zelfs aan het einde van de wereld is verdriet. Maar ook heel veel moois. Dat is woensdagavond te zien bij Floortje aan het einde van de wereld op NPO1 om 21.25 uur.

En kijk ook vooral alle afleveringen terug, het is écht de moeite waard!

Floortje Dessing bij RTL Late Night over haar programma:

8 thoughts on “Waarom Floortje naar het einde van de wereld zo’n waanzinnig mooi programma is”

  1. Grappig, ik hoor en lees hier best veel over. Iedereen is hier zo enthousiast over. Ik ken het zelf nog niet maar moet zeggen dat ik wel steeds nieuwsgieriger word 🙂

  2. Dit is inderdaad een prachtig programma dat ik regelmatig vergeet te kijken. De aflevering over Nepal en Ravi durf ik niet te kijken. Ik denk dat ik de hele aflevering zit te brullen. Wat een liefde spreekt er alleen al uit de nieuwsberichten en Facebook-updates van die vrouw…

    1. Ik vergeet ook altijd te kijken. Kijk altijd een paar afleveringen achter elkaar. Die aflevering zie je alleen maar een heel lief gelukkig meisje met een schattige jongetje, het brullen komt pas ná de aflevering 😉

  3. Ondanks het droevige einde, was ik ook zeer onder de indruk. Wat een moedig en inspirerend mens. Vooral in deze tijd waar ik zoveel boosheid en onbegrip tegenkom ( nu vooral over asielzoekers). Deze jonge vrouw is indrukwekkend; maar ik kom ook dagelijks mensen tegen die ook moedig en inspirerend zijn. Die dagelijks leven met een ernstige psychische ziekte; vaak ook nog op een bestaand minimum. Ook daarin zie ik de moed om het leven tegemoet te treden met wat ze hebben toebedeeld. Moed en inspiratie is overal te vinden.

  4. Leuk stuk!
    Ik vond de uitgevallen buitenboordmotor in de Alaska aflevering zeer stoer. Ook eerlijk van Floortje dat ze zei dat ze een satelliet telefoon bij zich had.

Geef een reactie