REVIEW | A Night At The Opera

opera1

Jaren terug zei ik tegen Lief: ‘Als je me ooit mee vraagt naar de opera, maak ik het uit. Want dan ken je me duidelijk niet’. Inmiddels kent hij me behoorlijk goed en ben ik wat volwassener geworden. Dus toen hij vroeg of ik mee ging naar de opera, zei ik: ‘Ja, leuk!’

We gingen naar de (tamelijk onbekende) opera ‘Eccles Semele’, opgevoerd door La Risonanza tijdens het Festival Oude Muziek in Utrecht. We hadden vrijkaarten.

De voornaamste reden dat ik mee wilde, was dat ik en goede reden had om in chique te gaan. Mooie rok, panty’s, haar in de krul, lekker dikke laag make-up.

Even net doen alsof ik stijlvol ben…

Wat ik ervan verwachtte

Ik dacht: het kan twee kanten opgaan. Of het is verschrikkelijk en we hebben samen een hilarische avond en een mooi verhaal op verjaardagen. Of het is toch heel mooi en we hebben een leuke avond en onszelf ook nog verrijkt.

Laat ik beginnen met dat het me enorm tegenviel dat mensen helemaal niet chique waren, ik was bijna overdressed zelfs. Echt totaal anders dan ik had verwacht. Maar misschien kwam dit omdat het tijdens een festival was en de kaarten 40 euro waren ipv de gebruikelijke 70-100 euro.

Screenshot 2015-09-08 at 20.46.10

Hoe het begon

Eigenlijk was ik meteen bij het opkomen van de muzikanten al onder de indruk. Als ik die mensen zie spelen, dan zie ik in gedachten allemaal kleine kinderen die niet buiten speelden met hun vriendjes, omdat ze viool of cello moesten oefenen. Al die offers die ze brachten voor hun droom. Al die anderen die afhaakten en zij die wél doorbraken bij een internationaal gezelschap.

De strijd, het harde werken, de liefde voor hun vak
en voor muziek. En dat hoor je!

Daarbij kwamen de operazangers en -zangeressen. Hoe zwaar het is om viool te leren spelen is voor mij lastiger in te schatten dan hoe moeilijk het is om zuiver te zingen. En dan niet pop-zingen, maar met een orkest waarbij het echt belangrijk is dat elke noot precies goed is. Ik heb vroeger toen ik nog muziekles had wel eens een zangeres begeleid en toen zag ik hoe lastig dat is. Precies de goede noot op de juiste tel en dan tussendoor ook nog ademen. Ga er maar aan staan!

Screenshot 2015-09-08 at 20.44.28Enfin, dat was dus eigenlijk mijn eerste gedachte:”Wow, wat cool dat hier zulke goede artiesten voor mij optreden die zo goed zijn in hun vak.” Vervolgens hoorde ik hóe goed ze waren. En ik vond het echt geweldig! De muziek en de zang klonken zo mooi bij elkaar! Ik kreeg echt de hele tijd kippevel van bewondering en ontroering. Volgens mij heb ik behoorlijk met mijn mond open gezeten (toch niet echt chique dus ;-))

Het verhaal

Tja, het verhaal. Het is een Engelse musical, maar wel van een paar eeuwen oud, dus je herkende af en toe een woord en daar hield het toch bij op. Gelukkig hadden ze de hele tekst in het Nederlands vertaald en dat werd ergens geprojecteerd. En dan snap je er nog steeds de ballen van: “Hoe zwaar is het lijden op mijn hemelse boezem”, “Oh Jupiter, heb mij lief” Het was kort gezegd allemaal treurnis, ellende en verleiding. Zoals – denk ik – elke opera. Maar dat deed geen afbreuk aan hoe mooi het was.

En is het een aanrader?

Ja, absoluut! Ik zei meteen na afloop, ik ga weer een keer! En dan in een andere zaal, want de zaal vond ik helemaal niks (Tivoli, Utrecht). Ik zat namelijk niet lekker en ik vond het te licht, waardoor mijn aandacht steeds werd getrokken naar choas op het plafond. Maar goed, toen ik even de gemiddelde prijzen zag bij een opera werd ik wel iets minder enthousiast. Maar mocht ik een keer weer vrijkaarten of korting kunnen regelen, dan zal ik er zeker nog eens naartoe gaan! Met makkelijke schoenen, dat wel 😉

Het leuke is; de opera staat gewoon online! Dit is hem:

Ben jij wel eens bij de opera geweest? En wat vond je ervan?

Geef een reactie