Politieke stress & ideologie

Goh, wat zat ik die laatste dagen voor de verkiezingen in de stress. En dan die laatste uren, toen ik er echt van overtuigd was dat de PVV de grootste was geworden. Toen ik woensdagavond in bed lag nam ik me heilig voor om de komende vier jaar geen politiek meer te gaan volgen. Maar ja, ’t is toch belangrijk hè?

Politiek is reuze-interessant, maar heel vaak niet zo heel leuk. Vooral omdat een groot deel van Nederland het niet met me eens is. Zo tegen de verkiezingen frustreert dat enorm. Omdat het wel ergens om gaat: het gaan om banen, levens van mensen, boosheid vs positiviteit en de toekomst van onze kinderen, wanneer er het liefst nog wat geld (en pensioen) en wat groen over is.

Het ergste is dat een grote groep van de mensen die het niet met mij eens is, zich er nooit echt in verdiept. Mensen die uit volle overtuiging stemmen op een totaal andere partij vind ik niet zo’n probleem. Maar die groep die het maar eens in de vier jaar interesseert vind ik vervelend. Of die mensen die alleen geïnteresseerd zijn in zichzelf en niet in het belang van Nederland. De mensen die gewoon boos zijn omdat ze een rotleven hebben (vermoedelijk omdat ze boos zijn). Hun stem is evenveel waard. Of je nu stemt op een partij of een mini-dictatuur.

Ik vind dat zo erg! Voor mijn hart zou het beter zijn om niks meer te maken te hebben met politiek.

Een arm leven

Maar als ik me dan druk maak om dagelijkse dingen, zoals Anna’s tijdrekken voor het slapen, het huishouden, en dat soort dingen, dan vind ik dat toch weer te weinig. Dat je met z’n allen langs elkaar heen leeft en je nooit afvraagt hoe dat zich tot elkaar verhoudt. Dat je problemen ziet en dat je je nooit afvraagt hoe je dat op kunt lossen. Dat je het nieuws volgt en niet weet wat daar de achtergrond bij is. Dat je met jezelf bezig bent zonder je ooit af te vragen hoe het eigenlijk gekomen is dat jij de mogelijkheid hebt om je hele leven alleen maar met jezelf bezig te kunnen zijn. Nee, dat zou ik toch wel een arm leven vinden.

De ideologie

Een tijd terug volgde ik een workshop liberalisme en dat vond ik zo interessant. Want hoewel politiek in media vaak gaat over hypes, incidenten en agenda’s van anderen, is het ooit ontstaan bij een ideologie. Een idee van een ideale samenleving. En of dat nou liberaal is of communistisch, op zich is het al prijzenswaardig dat mensen daar over hebben nagedacht, dat ze daar samen over hebben gesproken, expertise hebben ingewonnen, belangen hebben afgewogen. Of wacht, dat is eigenlijk wat ze nu nog steeds doen. Alleen daar gaat het nieuws nooit over. En júist omdat mensen zo goed hebben nagedacht over hun standpunten en ze zó overtuigt zijn van hun gelijk, is het zó frustrerend dat andere mensen niet dezelfde mening hebben. Dat je nooit tot een soort algemene consensus kunt komen over wat het beste is voor iedereen. Of nou, in Nederland proberen we daar in ieder geval zo dicht mogelijk bij te komen.

Maar ja, die verschillen, dat is natuurlijk ook juist mooi aan politiek. Maar soms ook heel stressvol.

Hou jij ook van politiek?

1 thought on “Politieke stress & ideologie”

Geef een reactie