‘Pesten, dat hoort er toch ook een beetje bij’

Als je een kind hebt, dan ga je er ergens rond de kleutertijd over nadenken: ‘Wat moet ik doen als mijn kind wordt gepest?’ Ga je het héél serieus nemen, liever luchtig of bel je in paniek het Centrum voor Jeugd en Gezin?

Ik zeg eerlijk, de kans dat Anna ernstig gepest gaat worden, acht ik niet zo groot. Ze valt niet op, heeft geen wapperende oren, trekt zich weinig van anderen aan als ze wil en ze is een beetje een allemansvriendje. Daarentegen is ze wél vrij standvastig en heeft ze een groot rechtvaardigheidsgevoel, dus een béétje gepest wordt ze vast wel. Al is het alleen al door haar vader en mij. Ik wil haar namelijk leren dat pesten er toch ook een ‘beetje bij hoort’. Misschien is de term ‘plagen’ hier overigens meer van toepassing. Ik wil haar leren om daar mee te leven en er geen punt van te maken. Omdat ik denk dat het dan nooit uit de hand gaat lopen. Elke ernstige pesterij begint met plagerijtjes. Toen ik als kind huilend uit school kwam toen ik werd gepest (met speelgoed dat naar m’n hoofd werd gegooid en dreigbrieven), hadden mijn ouders ook zo’n soort instelling. En toen ik het – op hun advies – negeerde, hield het vrij snel op.

pesten
pesten
Maar nogmaals, ik heb makkelijk praten met Anna. Er zijn kinderen die niet zo kameleon-achtig zijn als Anna. Kinderen die ergens in het sociale onhandig zijn. Of te luid. Of te stil.

Traumatische pesterij

Maar ik denk dat het scheelt als we erkennen dat het erbij hoort, pesten. Dankzij media hoor je nu soms van die horrorverhalen, waardoor je als ouder doodsbang wordt als je kind een keer thuis komt met een pestverhaal. We worden soms gek gemaakt door incidenten waarbij mensen hun levens worden verwoest. Kinderen die zelfmoord plegen. Doordat we alles weten, is pesten geen plagerijtje meer, maar iets levensbedreigend. En dat is écht heel zeldzaam.

Als ik kijk hoeveel kinderen er in al mijn schoolklassen zijn gepest en hoeveel daarvan nu een prima leven leiden en daar totaal geen last meer van hebben, dan denk ik: ‘Pesten, dat hoort er toch een beetje bij.’

Ben jij bang voor pesten?

>> Lees ook: Kinderen die geen kerstkaart krijgen, waarom mogen die niet gewoon anders zijn?

10 thoughts on “‘Pesten, dat hoort er toch ook een beetje bij’”

  1. Inmiddels weet ik dat pesten samenhangt met de psychologische ontwikkeling van het brein. Kinderen pesten bewust maar onvrijwillig. De gepesten zijn de cognitief sterken en de pesters zijn de sociaal sterken. De overvloed aan juffen maakt dat pesten als een conflict wordt gezien waarbij het slachtoffer een verwijt gemaakt kan worden. Dit tot genoegen van de pester en tot verdriet van het slachtoffer. Want pesten kun je alleen stoppen door de pester te stoppen. Wie dat niet kan of durft zoekt heil bij methodes die het slachtoffer bewerken. Deze zijn populair bij juffen en moeders want het ziet er zo gezellig uit. En dan kan het geen kwaad denkt men heel naief. Er wordt beloofd dat ze daardoor weerbaar worden dus ze moeten wel meedoen want anders is het hun eigen schuld dat ze gepest worden. Het schoppen tegen de auto van de juf wordt in één dag gestopt, maar het schoppen tegen een klasgenootje… Gepeste kinderen kunnen geen kant op want de school begrijpt nauwelijks iets van pesten.

      1. Dat kinderen pesten omdat ze anders zelf gepest worden is een fabeltje. Rond de leeftijd van 10 jaar verandert het gedrag van een kind. Ze voelen zich superieur en tonen dat door een ander te overheersen. Hiervoor protesteerden ze om hun kamer op te ruimen maar ze deden het wel. Nu zeggen ze: “Hoezo? Dat kan ik morgen toch ook doen?”. Ze blijven ‘cool’ en tonen geen emotie. Dit heet de zelfbeschermende fase. Ze pleiten zichzelf vrij en geven anderen de schuld. Bijvoorbeeld:
        “Waarom pest je?”
        Dat doe ik niet!
        “Jawel, ik heb het gezien!”
        Oh, dat was maar een geintje.”
        Ik vind pesten geen geintje!”
        Nou ze lopen mij ook te pesten!!!
        En dan denkt men dat dat waar is terwijl kinderen in die fase liegen, bedriegen, manipuleren en anderen voor hun karretje spannen. Dit komt door de groei van de hersenen en dan met name door de prefrontale cortex. Het kind kan daar zelf niets aan doen en er is geen enkele methode die de groei aanwakkert of afremt. De zogenaamd ‘goedgekeurde’ aanpak van pesten is dan ook voornamelijk kwakzalverij.
        Bij de kleuters en de onderbouw zien we een juf. Maar bij de bovenbouw, waar de kinderen lastig worden zien we een meester. Het is de perfecte combinatie want een strenge meester voor de kleuters gaat fout, net als een lieve juf tussen de pubers. Thuis zien we dit ook, rond de leeftijd van 8-10 jaar neemt vader de opvoeding over. Meesters zijn daarom net zo belangrijk als juffen. Want door onbalans wordt er gepest of gestrest.

  2. Er is een groot verschil tussen plagen en pesten. En dan heb je ook nog gradaties van pesten. Op de basisschool werd ik gepest. Maar dat kwam omdat er maar 3 meiden waren in een klas van 11. En het meisje waar iedereen verliefd op was, wilde geen vriendinnetje met mij zijn. Tja.. Maar ik was ook weer zelfverzekerd genoeg om het kenbaar te make bij de directeur en een gesprek volgde. Daarna was het over. Geen trauma aan over gehouden, het hoorde er inderdaad een beetje bij. Op de middelbare school was ik ineens het meest populaire meisje van de school. En ik nam het juist op voor iedereen die gepest werd. Ik kan je zeggen, dat niemand werd gepest in die periode.

    Maar ik vind het kort door de bocht om te zeggen dat je alleen horror verhalen hoort in de media. Want dat zijn juist wel de verhalen die er toe doen. Die kinderen (maar ook volwassenen) bewust moeten maken dat pesten écht niet kan. En dan die gradatie dat het ook echt respectloos is.

    Want het is makkelijk praten voor iemand die geen slachtoffer is van pesterijen. Want voor dat kind (of volwassene, want het gebeurt ook nog steeds bij volwassenen) is het de pijnlijke waarheid. En ik zal mijn kind zeker leren om het op te nemen voor anderen. Iedereen te respecteren en niemand te pesten. Maar als hij op mij lijkt, zal dat geen probleem worden.

Geef een reactie