Miertjes

Sinds kort worden wij bij vlagen geteisterd door een mierenkolonie die graag binnenshuis vertoeft. Hartstikke ranzig natuurlijk, maar Anna is verliefd geraakt op die ‘gekke, kleine, schattige’ beestjes.

Zoals een peuter dat kan, ging ze bij het zien van de eerste mier in huis, liefdevol om hem heen staan: ‘Kijk, wat een lief diertje!’, waarop ik reageerde: ‘Gadverdamme wat moet dat vieze beest in mijn huis?’ Anna bleef de mieren echter zien als haar nieuwe vriendjes:
‘Kijk, ze willen graag komen kijken hoe mooi ik kan dansen.’
‘Ze vinden mij wel heel lief, ze zijn er alweer’

De haat aan de mier

Totdat iets te veel mopperde – terwijl ik het hele huis voor de zoveelste keer aan het schoonmaken was om die rotbeesten maar weg te krijgen – en ze ook van inzicht veranderde. Zo liet ze me triomfantelijk zien dat ze een mier had doodgetrapt. En toen schrok ik een beetje, want een kind dat graag dieren doodt, dat is natuurlijk de nachtmerrie van elke ouder. Voor hetzelfde geld ben je een potentiële moordenaar aan het opvoeden.

ants-498731_1280

En dus besloot ik iets liever te worden en dochterlief te leren dat mieren hartstikke leuke diertjes zijn, maar dat ze alleen buiten horen en niet binnen. Ik sprak met haar af snel deze – overigens prachtige! – documentaire te gaan kijken:

De mier en de appel

De miereninvasie was op zijn hoogtepunt toen ik op een avond zo dom was om een schoteltje appelschillen niet op te ruimen. Tegen de tijd dat we naar bed gingen, was de keuken één grote zwarte vlek zo ongeveer. We moesten de stukjes appel er echt tussenweg zoeken. Uit een soort blinde paniek sprayde ik mijn hele keukenblok met Dasty, waardoor er heel veel ter plekke doodgingen.

Zodoende dat Anna ze de volgende morgen allemaal dood aan mijn aanrechtblok zag hangen. ‘Dat moeten ze maar niet binnen komen he, ze horen ook buiten’.

Ik sloeg weer aan het schoonmaken, dweilen, alles om die beesten uit mijn huis te krijgen. En net toen ik de stofdoek ophing, de dweil weer terugzette en zelfvoldaan mijn blinkende huis aanschouwde… klonk daar dat lieve stemmetje weer:
‘Kijk, daar loopt weer een miertje onder de bank. Wat lief!!’

4 thoughts on “Miertjes”

  1. Haha iehhh, goed dat je Anna ook het nut van deze diertjes bijbrengt. Hier vinden mijn zoontjes mieren ook erg fascinerend. Gelukkig nog geen mier gespot in huis. Succes met uitroeien.

  2. Je schrijft echt leuk!! Haha! Ik herken het probleem! We hebben in de muur voor ergens een mierennest zitten ofzo. Vorig jaar gif in laten spuiten, goede hoop, maar nu zijn ze dus terug. Het erge is dat mijn oudste zoon er paaaaaanisch voor is en gelijk gaat gillen als hij 1 ziet. De jongste voert ze druppels ranja.. Zucht

    1. Haha, zo slim met die ranja is die van mij nog niet gelukkig. Ik denk dat ik een mierenlokdoosje neerzet, kunnen ze daarheen. En bedankt voor het compliment! 🙂

Geef een reactie