Kids die geen aandacht vragen, hebben ook aandacht nodig

‘Kids die geen aandacht vragen, hebben ook aandacht nodig.’ Deze zin schreef ik een tijdje terug ergens als reactie op een blog. Het is namelijk iets dat ik me realiseerde door mijn eigen dochter.

Ik geloof dat aandacht iets is dat elke kind veel nodig heeft. Verwende kinderen geloof ik in dat opzicht ook niet in, wanneer krijgt een kind nou teveel aandacht? En dan heb ik het over positieve aandacht.

Aandacht geven in de vorm van kijken naar je kind is volgens mij al goed. Ook al kijken ze niet bewust, ze weten dat ze gezien worden.

Mijn dochter vraagt niet zo heel veel aandacht. Als ik haar vergelijk met leeftijdsgenootjes, zou ik haar bij wijze van spreken een dag kunnen negeren en dan is er nog geen man overboord. In andere gezinnen zou het huis op dat moment al tot de grond toe zijn afgebroken.

Iedereen houdt van aandacht

Dat zou dus kunnen betekenen dat ze ook minder aandacht nodig heeft. Dat ze zich alleen wel redt. Maar daar geloof ik niet in. Want iedereen houdt van aandacht. Niet zozeer ‘publieke’ aandacht, maar aandacht van één iemand. Of van twee. Een teken dat ze ertoe doen, dat ze belangrijk zijn.

Meer aandacht per kind

Gelukkig is dit issue in de ontwikkeling van kinderen al door heel veel mensen opgepikt. Toen ik jong was deden wij als kinderen bijvoorbeeld bijna alles met z’n drieën. Het gebeurde echt zelden dat ik iets alleen deed, anders dan naar school en vriendinnetjes gaan. Maar iets alleen met mijn ouders? Niemand deed dat toen.

Nu zie ik allemaal ouders om me heen die ruimte reserveren om iets met één kind te doen. Dat een ander kind dan even naar oma gaat of ze passen de opvang- / peuterschooltijden aan.

Het lijkt me echt zo nuttig om wat tijd op te bouwen met je kind. En dat je als kind weet dat je niet alleen de aandacht waard ben ik samenzijn met je broers of zussen, maar ook alleen.

Dat je weet dat je er héél veel toe doet.

Geef een reactie