Het stille genieten

IMG_6827-e1457041460935-boost genieten

’s Morgens tik ik zachtjes op haar deur en doe hem open. Twee stijf dichtgeknepen oogjes komen net boven het dekbed uit en langzaam komt er een glimlach op haar gezicht: “Aha, volgens mij is Anna al wakker”.

Waar ik nog in de rustige ochtendmodus zit, komt er meteen een hele stortvloed aan woorden uit over wat ze allemaal gedroomd heeft over spinnen, beren, papa en dingen op school. Volgens mij verzint ze alles ter plekke. Ik geniet daarvan, in stilte.

Als ze enthousiast haar broodje op eet en met haar mond vol allerlei dingen wil vertellen en ik zeg: “Ik versta er niks van, je moet eerst even je mondje leeg eten”
“Oh ja” En dan kauwt ze verder terwijl ze intens van haar eten geniet. Volgens mij geniet er niemand zo van eten als zij.

Ze speelt alleen in de woonkamer terwijl ik in de keuken bezig ben en ik zie haar druk kletsen tegen fantoomvriendinnetjes, als ik na een tijdje weer omkijk staan alle meubels ergens anders en scheef, want “dan kan ik beter naar buiten kijken en de pop is ziek, dus die moet slapen.” En als ik ergens ga zitten om haar schoenen aan te doen: “Hé, je zit op Dilara!”

We gaan naar buiten. “Papa, wel zwaaien hè.” Terwijl ik mijn fiets pak kijkt ze of het miniappeltje dat ze in een emmer water heeft gestopt al gegroeid is en eenmaal op de fiets schreeuwt ze hard naar papa: “Ook voor het huis zwaaien hè!”

En dan zijn we op school en doet ze langzaam haar sjaal af. Drie, vier kinderen doen hun jas uit en gaan naar binnen voordat Anna zover is. Het is al laat, dus we kunnen geen boekje meer lezen. “Ga maar mama, dan ga ik wel naar je zwaaien”.

Een paar uur later sta ik bij het hek te wachten als de kleuters naar buiten komen. Zoals altijd komt ze als allerlaatste naar buiten: “Anna is weer aan het dromen”, aldus juf. “Ik was niet aan het dromen”, zegt Anna, “ik was even ergens over na aan het denken”. Eerst kijkt ze serieus om zich heen of ze al iemand ziet. Als ze mij ziet klaart ze op, lacht en zwaait enthousiast naar me. En als ze van de juf weg mag rent ze enthousiast naar me toe en knuffelt ze me zo hard dat ik bijna omval.

Het stille genieten

Hoe ze altijd vrolijk is, altijd energie heeft, grapjes maakt, toneelstukjes speelt: “Oh mama, zie je ik val he-le-maal van de bank, owwh” Dat ze heel serieus iets aan het bouwen is en doet alsof ze aan het werk is “als een echt mens”. Hoe ze mooi aan het tekenen is, alles daarna in stukjes knipt en in haar bakje stopt “om later mee te knutselen”. Dat ze naar me toe komt: “Mama, er is een probleempje: de kast is dicht” of “mama, ik heb enge poep!” of “oeps, ik denk dat je een foutje hebt gemaakt mama…” als ik per ongeluk het drinken heb omgewisseld.

Elke dag mag ik daarvan in stilte genieten…

(inspiratie)

1 thought on “Het stille genieten”

  1. Wat een heerlijk artikel. Je beschrijft het precies zoals het is. Ook ik ga zo een beetje van jouw Anna houden. 🙂

Comments are closed.