Help ik word oud! Maar vind ik dat erg?

Vanmorgen postte ik heel enthousiast een foto van mezelf ontbijtend bij Van de Valk met het onderschrift: “Mijn 34e levensjaar begint met…”. Later zei mijn broer: “Jij durft. Als je het zo opschrijft lijk je nog ouder, je bent maar 33 geworden. De meeste vrouwen willen het liefst zo jong mogelijk lijken toch?”

En dat is natuurlijk zo. Maar voorlopig zit ik nog aan de goede kant van de streep. Het is nog af te ronden naar beneden, ik ben maar drie jaar ouder dan Doutzen Kroes. Het is nog niet om verdrietig van te worden

Jeej, de 30!

Toen ik dertig werd vond ik dat ook helemaal geen probleem. Als je de ‘boeken’ erop na slaat is 30 tot 40 eigenlijk de mooiste leeftijd. Voordat je dertig bent, ben je nog zoekende en onzeker, na je 40ste raak je in de midlife. Tussen de 30 en 40:

  • ben je vaak gesetteld
  • financieel onafhankelijk
  • heb je jonge kinderen (die je nog lief vinden)
  • scheid je nog niet
  • zijn je ouders nog gezond en
  • al je vrienden gaan trouwen en/of krijgen baby’s.

En bij mij geldt dit inderdaad bijna allemaal. Straks komen de eerste scheidingen, de eerste ouders worden ziek, je gaat vaker naar een begrafenis dan een bruiloft en dan komt de hel van iedere ouder; de puberteit.

Tot 35 en niet verder…

En van die fantastische jaren zijn er nu al drie om. En over twee jaar word ik al weer 35. Toen ik jong was nam ik mezelf eens voor om dan zelfmoord te plegen. Want dan leek het me weinig meer aan. Gek genoeg dacht ik als kind altijd dat hoe ouder je werd, hoe vervelender het leven werd. Bij 35 werd het me echt te gek.

Inmiddels weet ik gelukkig dat het niet erg is. Mensen die ik jong vind, worden ineens veertig. Mijn eigen ouders krijgen bijna de leeftijd waarop ik mijn opa en oma het meeste zag (en héél oud vond). En ik heb echt het idee dat iedereen steeds jonger wordt. En eeuw geleden was iemand die 50 was héél anders 50 dan hoe ik het word. En tegen die tijd ben ik weer wat wijzer, boeit het me vast iets minder dat ik niet meer in maatje 38 pas. Ben ik misschien iets meer gejaagd en gehaast, heb ik een superleuke dochter van 21 en een nog steeds woest aantrekkelijke man van 52. Mannen hebben gelukkig sowieso de gave om knapper te worden naar mate ze ouder worden 🙂

Dus ja, langzaam word ik oud. En vind ik dat erg? Nee hoor, helemaal niet. Ik zou het pas erg vinden als ik het gevoel had dat ik de tijd niet nuttig genoeg besteed. Dus als ik dat voorkom, dan word ik vast heel gelukkig oud. Hoop ik.

34e levensjaar, kom maar op! 🙂

Geef een reactie