Gelezen: 100 gelukkige dagen

Als je de film ‘La Vita È Bella‘ hebt gezien en die net zo fantastisch vond als ik, dan kun je 100 gelukkige dagen van Fausto Brizzi niet laten liggen. En dan zijn je verwachtingen hoog. Helaas, te hoog.

100 gelukkige dagen is nogal een hip boek en ik zag hem toevallig staan bij de bieb, dus ik werd blij. “Wat zou jij doen als je nog honderd dagen te leven had?” met die vraag in mijn achterhoofd leek het me echt een boek voor mij. Want ik ben best ambitieus, qua leven.

Het werd een behoorlijk inspanning om in het boek te komen, omdat de inleiding tot het verhaal nogal traag was. De hoofdpersoon was een beetje popie jopie, zo’n man die in 90% van de Hollywoodfilms speelt, maar eigenlijk oersaai, totaal ambitieloos en cliché is.Toch las ik door, omdat ik hoopte dat hij zelf – ergens in die 100 dagen – toch ook tot die ontdekking zou komen en misschien iets meer inhoud zou krijgen.

100 gelukkige dagenIk bleef dus volhouden en was aanbeland bij dag 100 (die hij aftelt, dus eigenlijk bij dag 1). En op zich zitten er wat leuke dingen in het verhaal waardoor het best een vermakelijk boek is. Zo heeft hij een leuke schoonvader die de liefde vindt, gaat hij regelmatig naar de praatjeswinkel – wat ik zo’n goed idee vind dat ik dat ook ga beginnen als ik met pensioen ga. En hij maakt hij een leuk lijstje voor zijn kinderen met daarop de cadeau’s die ze moeten krijgen tot hun achttiende. En daar heb je ineens de betrokken vader, die verder in het verhaal behoorlijk mist. Hij lijkt een beetje op de – helaas – veel voorkomende vader, wiens kinderen worden opgevoed door de moeder en hij hangt af en toe de leuke grapjespapa uit zonder enige verantwoordelijkheid te nemen.

En eigenlijk vind ik het raar dat de recensies over 100 gelukkige dagen zo lovend zijn. Want het onderwerp is echt fantastisch om een héél goed boek over te schrijven. Een boek waarbij mensen echt over hun leven na gaan denken, een boek dat inspireert! En dat het inspireert, lees ik ook in sommige recensies waarbij ik me dan afvraag wat er dan precies inspireert? Dat hij zelfs als hij weet dat hij dood gaat nog geen gesprek aangaat met zijn vrouw over de verhouding die hij had? Dat hij nooit eens een echt gesprek voert met zijn kinderen. Dat hij überhaupt bijna nooit een echt gesprek voert maar alles een beetje weglacht? Dat hij bijna niks doet? Dat hij alleen maar aan zichzelf denkt? Dat hij zo maar stopt met werken zonder uit te zoeken of zijn nabestaanden daar straks geen hinder van ondervinden? Dat hij totaal geen verantwoordelijkheid neemt?

Misschien zijn er vrouwen die smelten bij dit soort ambitieloze, oppervlakkige & egoïstische mannen, maar ik ben er niet één van. En toen wist ik het; met deze man ga ik geen dag meer doorbrengen. Oók niet zijn laatste 32…

Hou jij wel van dit soort bastards? Koop het boek dan vooral bij bol.com, daar staan ook weer positieve recensies.

Lees ook: Mijn boekenlijst

Geef een reactie