Dierendocu’s kijken met een kleuter, kan dat?

Ik vind het gezellig om met Anna tv te kijken. Alleen… ik haat kinderprogramma’s en zij vindt de programma’s die ik kijk saai. Dus het enige dat overblijft om samen te kijken: kookprogramma’s en natuurdocumentaires.

great-white-shark-398276_1280Toen ze klein was zaten we dus regelmatig prachtige documentaires te kijken over de Afrikaanse savanne. Totdat we twee vechtende ijsberen tegenkwamen die er nog al bloederig uit zagen (op die witte sneeuw). Toen keken we eigenlijk een hele tijd niet meer. Alleen soms op YouTube.

Onlangs besloot ik echter toch weer iets met haar te gaan kijken. Ze is zo dol op dieren en zo nieuwsgierig naar de wereld momenteel, het leek me een ideaal moment. En dus zagen we een schattig berggeitje door het beeld huppelen. Alles goed… totdat er ook een sneeuwpanter in beeld verscheen. En daar had je het hoor… onmetelijk leed…!

Anna was totaal overstuur, ik deed geschrokken de tv uit en volgens mij werd ze er daarna zelfs nog een keer wakker van, waardoor ik me afvroeg of het wel zo’n goed idee was: kleuters en natuurdocumentaires.

polar-bear-196317_640Omdat ik Anna geen trauma wilde bezorgen, bleef ik er wel over praten. Over dat die geitjes met heel veel ~ijn%rC zodat er ook nog genoeg overblijven. En dat die sneeuwpanter jonkies had die ook eten moeten hebben. En dat die vlees no`ig hen om te groeien. En dat je daar in de bergen geen supermarkt hebt en sneeuwpanters bovendien geen geld hebben. En dat ze alleen de zwakke dieren te pakken krijgen, zodat de sterke dieren over blijven.

Poging twee

Er van overtuigt dat ze inmiddels wel weer stoer genoeg is, keken we gisteren weer eens samen aflevering 1 van Planet Earth. Daar werd de jacht geopend – die ze zonder problemen keek – en daar werd een al dood dier opgegeten – wat ze ook wel normaal vond. En ze leerde over hoe prachtig de wereld er uit ziet van boven. Hoe bijzonder alles effect op elkaar heeft, wolken die van het ene continent naar het andere drijven. Dat er dieren zijn die heel veel kilometers trekken. Dat er in het regenwoud ‘rokvogels‘ wonen die heel heel gek dansen (die wil ze nu als kostuum voor carnaval, dus ik weet niet of ik nog naai-wonders heb onder mijn lezers?). Dat zeehonden niet sneller, maar wel slimmer zijn dan haaien. Hoe pinquinvaders een ei op hun voeten dragen en dat olifanten kunnen zwemmen. Dat er ook ijsberen zijn die gewoon gelukkig zijn, omdat ze leven in hun natuurlijke habitat (ipv in de dierentuin, waar ik dat altijd zó zielig vind).

birds-1648329_960_720

Maar bovenal hoop ik dat ze nog meer liefde krijgt voor de natuur, voor het leven, om de wereld te ontdekken en dat ze verwonderd blijft. Ik hoop dat ze zich niet teveel druk maakt om dingen die er minder toe doen, die minder bijzonder zijn en minder indrukwekkend. Dat ze haar kleine probleempjes in perspectief ziet. En dat ze zuinig is op de aarde.

En ik hoop het ook voor mezelf trouwens. Dat ik me blijf verwonderen.

Kijk jij wel eens naar
natuurdocumentaires met je kind?

1 thought on “Dierendocu’s kijken met een kleuter, kan dat?”

  1. Wat leuk om te horen dat jullie dit soort programma’s samen kijken. Het is inderdaad een mooie manier om haar te laten zien hoe geweldig de natuur eigenlijk is.

Geef een reactie