De verdwenen verloskundige​

Deze week zag ik onze verloskundige. “Dat is”, zei ik tegen Dochterlief “de vrouw die jou eruit heeft getrokken.” Het interesseerde haar verder weinig.

baby voetenHet blijft toch gek, dacht ik, dat zo iemand bij het mooiste moment van je leven is. En niet alleen bij dat van mij. Totdat ik me realiseerde dat zij er eigenlijk allang niet meer bij is, bij dat mooiste moment uit mijn leven. Ik herinner me haar aanwezigheid nog amper.

In tegenstelling tot heel veel mensen die – al dan niet vrijwillig – in het ziekenhuis bevallen, had mijn dochter het geluk om thuis ter wereld te komen. Met niemand meer dan papa, mama, de verloskundige en een kraamhulp. Die laatste vergaten we beide eigenlijk meteen al. Ik vanwege mijn coconnetje en Vriendlief vond haar zo vreselijk, dat hij haar zo snel mogelijk wilde vergeten.

Met een verloskundige is dat toch anders, die volgt je tijdens je zwangerschap. Hoewel ik aanvankelijk toch een hoop van haar verwachtte als het zover was, deed ze op het moment suprême eigenlijk weinig anders dan zeggen dat ik het goed deed. In mijn huidige herinnering was het echter niet zij die Dochterlief op mijn buik legde, maar lag ze daar gewoon. En wilde ik haar dichter naar me toe trekken maar bleef ze haken door de navelstreng (gek genoeg vergeten ze dit ‘probleem’ altijd bij bevallingen in films en series).

Dat was het moment dat ze over mijn buik glibberde, ik haar vasthield en wist: ‘jou laat ik nooit meer los’.

Kort daarna hield haar vader haar tegen zijn blote bovenlichaam, zodat ons kleine meisje lichaamswarmte en een kloppend hart voelde (dat dit was omdat ik werd gehecht – wat vreselijk naar was – ben ik ook vergeten).

En omdat ze midden in de nacht werd geboren, hadden we de luxe om urenlang – samen – van haar te genieten totdat om acht uur de eerste nieuwsgierigen haar kwamen bekijken.

En de verloskundige en de kraamhulp? Geen idee. ​

Geef een reactie