A hamsterlife – een half jaar later

Een half jaar geleden kregen wij een nieuw huisdier: een hamster. Ik schreef er dit bericht over en ik was erg enthousiast. Inmiddels is het diertje een half jaar in huis en helaas: het is helemaal niks, zo’n hamster…

Waar ik een half jaar geleden zo enthousiast was, weet ik nu dat ik nooit van m’n leven meer een hamster neem. En de rest van het gezin staat er net zo in. In plaats van iets leuks is het vooral vervelend omdat het hok in de weg staat, hij moet worden verzorgd en omdat hij volgens mij doodongelukkig is. Na een half jaar is dit het:

>> Ze is niet ‘knuffelbaar’ | Op zich hadden we volgens mij best geluk met ons hamstertje, ze kwam de hele tijd naar ons toe en was erg nieuwsgierig. Het lukte alleen maar niet om echt (fysiek) contact te maken met het diertje, zonder dat het doodsbang werd. Dus verder dan een snoepje van de hand is het nooit gekomen. Ze is echter wel een paar keer op de grond gevallen, als ik haar bijvoorbeeld terug in haar hok moest zetten na het schoonmaken van het hok en ze weer uit alle macht probeerde weg te komen.

>> Ze wordt totaal genegeerd | Omdat ze steeds bangig is, veel slaapt en ook totaal geen intelligentie lijkt te hebben is ze gewoon niet interessant. En dus wordt ze door iedereen genegeerd. Behalve door mij, uiteindelijk is het natuurlijk toch ‘moeder’ die er wel voor zorgt. πŸ˜‰ De voornaamste reden dat ik haar niet negeer is overigens de volgende:

>> Volgens mij is ze heel ongelukkig | Ze klimt haar hele kooi door, bijt continu op het hek en ze is dus heel erg bang voor ons. We halen haar wel eens uit de kooi voor een uitgebreid parcours van wc-rollen, doosjes en trappetjes, maar zelfs dat vind ze tegenwoordig niet leuk meer. Ze klautert ook overal achter en valt dan helemaal weer op de bodem van de kooi. Voor hetzelfde geld heeft ze een verbrijzelde rug. Maar ja, ze kan niet praten hΓ¨…

Dus waar ik een half jaar geleden nog torenhoge ambities had voor wat betreft haar hamsterhok, heb ik die ambitie gaandeweg laten varen. Het enige dat we eigenlijk hopen is dat ze niet Γ‘l te oud wordt (over twee weken is ze een jaar). Soms denken we wel eens dat het beter is om haar los te laten op een grote zandvlakte, zodat ze in ieder geval nog even een goed leven heeft gehad. Zodat ze nog even Γ©cht kan rennen in plaats van in dat arme radje. Maar ja, je weet niet hoe ze dan aan haar einde komt.

Dus nee. Nooit meer een hamster

>> Lees ook: A hamsterlife – 26 aug 2016

7 thoughts on “A hamsterlife – een half jaar later”

  1. Hahaha ahh ik word hier stiekem een beetje verdrietig van. Arme hamster. Ik heb er zelf ook 2 gehad en die hebben elkaar uitgemoord. Dat was ook totaal niet vrolijk dus ik deel je mening. Voor mij ook nooit meer een hamster. Laat ze maar lekker in de natuur leven.

  2. Aaaaw, ik snap je. Ik heb er 2 gehad (ontzettend lief en knuffelig trouwens- echt geluk mee gehad) maar ze gingen zo snel dood. Echt, ouder dan een jaar zijn ze niet geworden. Dus voor een kind zou het al helemaal dramatisch zijn.

    1. Nou, ze is bijna een jaar dus… πŸ˜‰ Anna is heel makkelijk met dood, die heeft al vele muizen zien sneuvelen toen we nog een poes hadden. Ik denk dat ze er niet veel last van heeft πŸ˜‰

  3. Ach nee, wat jammer dat de hamster zo tegenvalt πŸ™ IK kan me er op zich ook wel iets bij voorstellen. Zelf hebben wij altijd cavia’s gehad. Die zijn een stuk energieker en geven iets meer leven in de brouwerij πŸ˜‰

    1. Wij hebben in mijn jeugd een cavia gehad en die vond ik ook zo saai… daarom dacht ik zo’n klauterbeestje is leuker. Tijdens mijn studententijd had ik een konijn en dat was echt leuk, die lag avonden op m’n buik als ik tv keek enzo πŸ™‚

  4. Agossie. Ik heb jaren hamsters gehad, en ik vind ze nog steeds fantastisch, maar ik snap je wel. Inmiddels geen hamster meer maar 4 konijnen en een hond, maar als ik ze dan in de dierenwinkel zie kriebelt het toch wel weer hoor.

Geef een reactie